شعر: علی شق القمر از محمود سیف

علی شق القمر

عشق را بـــــا هـــم بیا معنــا کنیــــــــم

هر دو عــــالم را ز آن بینـــــــا کنیـــم

عین عشق و شین عشق و قاف عشق

بی علی کـــی می تــوان زد لاف عشق

عشــق یعنی یا علی شــق القمــر

نیــــمه پنـــــهان " هــــو" در او ثمــــر

در ازل چــــو پرتــــــو حسنش زدنــــــد

برهـــــمه عالــــم ز او آتــــــش زدنــــد

آن که در عـــــالم ندارد عشق کی است؟

عین و لام و یا ز نـــــور منجــــلی است

نقطـــــــــه با او و آغـــــــــاز کـــــــــلام

هـــو و او و او و هـــــــو و والســـــلام

این همـــه عالم که خود انگشتری است

با شش دیــــگر بر انگشت علــــی است

گـــــــر بود پیغمبر ما شـــهر علـــــــــم

درب او مــــــــولا بــود دریــــــــای حلم

با حـــــروف ابجد این ســــر را بــــدان

لا الــــــــه الا هـــــــو او را بخــــــــوان

سیـــف با نــــام علــــــی همــــــراز شد

ذوالفقــــــاری از نیـــــامش باز شــــــد

گفت ما صـــافیم و صوفـی پیشــــه ایم

عاشق عشقیــــم و شیــــــــر بیشــه ایم

محمود سیف رجب 1438